Adrenaline- shot

Ruim een maand geleden ben ik verhuisd en ik woon nu in Meppel. Ik ben ingetrokken bij Josef en zijn kat.

Josef is gaan sporten en ik maak alvast lunch voor ons klaar. Ik heb een heerlijke salade gemaakt en zet er nog wat gekookte kip van gister bij, die ik in plakjes heb gesneden. Plots zie ik de kat in de gang een stuk vlees verorberen. ‘Hoe komt die kat daaraan?’, denk ik, Josef is immers nog niet terug. Ik loop de keuken in en zie dat de kip die ik had klaargezet half over de tafel ligt. Ik ben geschokt. De kat komt weer de keuken in en springt als een uitgehongerd dier via de stoel bijna weer op tafel, maar dit keer kan ik dat voorkómen.

Als Josef thuiskomt vertel ik hem dat zijn kip half is opgevreten door de kat. ‘Oh joh, dat geeft niet hoor’, zegt hij om me gerust te stellen. We lopen de tuin in om daar te lunchen. Ik heb een onbestemd gevoel. Het maakt me stil. Ik benoem nogmaals dat ik geschrokken ben dat de kat zomaar op tafel eten jat. ‘Wat is het lekker weer’ zegt hij zonder erop in te gaan. Ik voel frustratie en iets bozigs in me opwellen. Ik vind mijn boos gevoel wat overdreven en probeer ‘neutraal’ te blijven. Echter, ik wil ook mezelf trouw blijven en niet gaan doen alsof alles koek en ei is.

Ik ruim de boel op en trek me even terug. Ik heb even tijd nodig om te voelen wat er in me speelt. Wat zijn mijn gedachten, wat voel ik nou werkelijk en wat is mijn behoefte?

Ik besef dat ik me erg kwaad voel nu ik erbij stil sta en het ruimte geef. Mijn gedachte: ‘het moet weggepoetst worden wat ik voel’; ik denk dat Josef dit vindt maar ik besef zelf een oordeel te hebben over mijn gevoel. Ik denk dat mijn reactie overdreven is, dat ik moeilijk aan doen ben, Ik kan er niet goed tegen om met Josef samen te zijn, want ik wil iets van hem wat ik niet krijg. Ik moet even alleen met mezelf zijn om helder te krijgen wat in me omgaat anders ga ik mijn frustratie uitleven. Mijn behoefte: ik wil graag aanwezig zijn met wat er is.

Er ontvouwen zich meer gevoelens en gedachten nu ik erbij stilsta, iets verdrietigs welt in me op. Het idee dat wat ik voel er niet mag zijn, dat het moet worden weggepoetst maakt me verdrietig. Het wisselt zich af met boosheid. Totdat ik besef dat ik het zelf doe.

Wat zijn gedachten die me helpen?

Ik mag alles voelen wat er is, ik ben oké, ik geef mezelf alle ruimte die ik nodig heb. Ik geef mezelf alle aandacht die ik nodig heb. Ik wil graag aandacht en jij (Josef) hoeft het me niet te geven. Ik wil graag gezien worden en jij (Josef) hoeft het me niet te geven.

Met deze laatste zinnen koppel ik het verlangen wat ik heb los van de ander. Het mag er zijn en de ander hoeft het niet te geven. Het besef en de erkenning dat ik aandacht wil, dat ik gezien wil worden, transformeert het gevoel van boosheid. Ik voel me zachter worden.

Het is het innerlijk kind, ze denkt afhankelijk te zijn van de ander. Dat was vroeger zo. Door even terug te trekken en mezelf ruimte te geven te voelen wat er onder de oppervlakte in me speelt, wordt ik bewust van mijn gevoel en gedachten en kan ik er gemakkelijker mee aanwezig zijn. Ik kan mezelf de aandacht geven die ik nodig heb. Ik voel me dankbaar dat ik mezelf deze ruimte geef. Dankjewel lieve ik.

Je partner, je kind, familieleden, of mensen om je heen, ze zijn een spiegel van jezelf. Herken jij het dat je iets wilt van de ander en het niet krijgt? Hoe gebruik jij deze spiegel?
Wil je het delen in het commentaarveld hieronder?

Centrum De Gouden Piramide is verhuisd en is veranderd in ‘De Gouden Piramide’ en gehuisvest in Meppel. Ik richt me op mensen die te maken hebben gehad met seksueel misbruik in hun jeugd. Heb jij te maken gehad met grensoverschrijdend gedrag of ken je mensen op wie dit van toepassing is? Dan zou ik jou of deze persoon graag wat vragen stellen om mijn dienstverlening beter te laten aansluiten.

Stuur deze mail gerust door en reageer op deze mail of stuur een mail naar maria@mariamethode dan maken we een telefonische afspraak van pakweg 20 minuten. Alvast dank.